«Ευρύς είναι ο δρόμος που οδηγεί στην απώλεια» (Κατά Ματθαίον 7:13-14).
Καθώς συλλογιζόμαστε αυτή την προειδοποίηση του Ιησού, συνήθως φανταζόμαστε μια ξεκάθαρη διακλάδωση: έναν ευρύ και ελκυστικό δρόμο, σε αντίθεση με ένα στενό και απαιτητικό μονοπάτι. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο λεπτή. Δεν υπάρχει πάντα ένα σαφές σημείο όπου ο δρόμος διαχωρίζεται ορατά. Στην πραγματικότητα, ο δρόμος που ακολουθούμε διαμορφώνεται καθημερινά από τις αποφάσεις μας. Δεν είναι μια επιλογή που γίνεται μόνο μία φορά, αλλά ένα συνεχές ταξίδι, όπου κάθε επιλογή αποκαλύπτει αν βαδίζουμε την οδό της υπακοής ή της συμβιβαστικότητας.
Το πλάτος του δρόμου εκδηλώνεται στην ευκολία με την οποία προχωρούμε. Αν η σχέση μας με τον Θεό δεν μας προκαλεί, αν δεν απαιτεί θυσία, στερήσεις και αποποιήσεις, τότε πιθανότατα βρισκόμαστε στον ευρύ δρόμο και όχι στον στενό. Ο στενός δρόμος δεν είναι απλώς δύσκολος – είναι μοναχικός. Ο Ιησούς ήταν σαφής όταν είπε ότι λίγοι τον βρίσκουν. Όποιος επιλέγει αυτόν τον δρόμο σύντομα αντιλαμβάνεται ότι περπατά σχεδόν χωρίς συντροφιά, ενώ ο ευρύς δρόμος είναι πάντα γεμάτος φωνές που αντηχούν δικαιολογίες για να παρεκκλίνουμε από την υπακοή. Όποιος αποφασίζει να βαδίσει τον δρόμο της αλήθειας θα αντιμετωπίσει αντίσταση, απόρριψη και ακόμη και χλευασμό. Οι περισσότεροι δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν αυτό το τίμημα.
Η τελική απόδειξη ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο έρχεται από την αποφασιστικότητά μας να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος, ό,τι κι αν κοστίσει. Όσοι αγαπούν τον Θεό πάνω απ’ όλα δεν διστάζουν να παραμείνουν στην οδό της υπακοής, ακόμη κι όταν το πλήθος επιλέγει να ακολουθήσει άλλη κατεύθυνση. Όταν καλούμε άλλους σε αυτό το ταξίδι, πολλοί αμφιβάλλουν, σκέφτονται και τελικά επιλέγουν τον ευρύ δρόμο, επειδή δεν θέλουν να απαρνηθούν τις επιθυμίες τους. Όμως οι λίγοι που προχωρούν μπροστά, αντιμετωπίζοντας όλες τις δυσκολίες, είναι αυτοί που πραγματικά θα κληρονομήσουν τη Βασιλεία. Διότι ο δρόμος της σωτηρίας δεν είναι για εκείνους που αναζητούν άνεση, αλλά για όσους αποφάσισαν να πληρώσουν το τίμημα της υπακοής και να επιμείνουν μέχρι τέλους. – Διασκευασμένο από τον M. DaSilva. Μέχρι αύριο, αν ο Κύριος το επιτρέψει.
Προσευχήσου μαζί μου: Αγαπημένε Θεέ, είναι αλήθεια ότι ο δρόμος προς την απώλεια είναι ευρύς και ελκυστικός, και πολλοί τον επιλέγουν χωρίς να το καταλάβουν. Θέλω να είμαι προσεκτικός στις επιλογές μου, γιατί καθεμία από αυτές καθορίζει τον δρόμο που ακολουθώ. Δίδαξέ με να απορρίπτω τη συμβιβαστικότητα και την ευκολία, ώστε να μην εξαπατηθώ από την άνεση του πλήθους, αλλά να παραμείνω σταθερός στον δρόμο της υπακοής που οδηγεί στη ζωή.
Πατέρα μου, σήμερα Σου ζητώ θάρρος και δύναμη για να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις του στενού δρόμου. Ξέρω ότι το να τον ακολουθώ συχνά σημαίνει να περπατώ μόνος, να αντέχω απόρριψη και να αντιστέκομαι στις πιέσεις εκείνων που δικαιολογούν την ανυπακοή τους. Όμως θέλω να παραμείνω πιστός, ό,τι κι αν κοστίσει. Βοήθησέ με να μην διστάσω όταν δοκιμάζεται η πίστη μου, να μην οπισθοχωρήσω μπροστά στην αντίθεση, αλλά να προχωρήσω με αποφασιστικότητα, γνωρίζοντας ότι Εσύ είσαι Αυτός που στηρίζει όσους επιλέγουν να Σε ακολουθήσουν με όλη τους την καρδιά.
Ω, Πανάγιε Θεέ, Σε δοξάζω και Σε υμνώ γιατί ποτέ δεν εγκαταλείπεις εκείνους που αποφασίζουν να βαδίσουν τον στενό δρόμο. Σε ευχαριστώ γιατί, ακόμη κι αν είναι λίγοι αυτοί που Σε ακολουθούν με πιστότητα, Εσύ τους ενδυναμώνεις και τους οδηγείς στη νίκη. Ξέρω ότι το τίμημα της υπακοής είναι μεγάλο, αλλά η ανταμοιβή είναι αιώνια. Είθε η ζωή μου να χαρακτηρίζεται από επιμονή, και να μην ανταλλάξω ποτέ το δικό Σου κάλεσμα με τη ψεύτικη ασφάλεια του ευρύ δρόμου. Ο αγαπημένος Σου Υιός είναι ο αιώνιος Πρίγκιπας και Σωτήρας μου. Ο παντοδύναμος Νόμος Σου με περιβάλλει σαν ασπίδα προστασίας και αλήθειας. Η ψυχή μου υποτάσσεται στις εντολές Σου. Προσεύχομαι στο πολύτιμο όνομα του Ιησού, αμήν.
