«Δίδαξέ με να κάνω το θέλημά σου, γιατί εσύ είσαι ο Θεός μου. Είθε το αγαθό σου Πνεύμα να με οδηγεί μπροστά σε ίσιο και ασφαλή δρόμο» (Ψαλμοί 143:10).
Το καλό δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα. Δεν είναι κάτι που μπορούμε να διαμορφώνουμε σύμφωνα με τα συναισθήματα ή τις ευκολίες μας. Το καλό πηγάζει απευθείας από τον θρόνο του Θεού και ακολουθεί έναν ξεκάθαρο δρόμο: τον δρόμο της υπακοής. Όσο κι αν ο κόσμος λέει ότι μπορούμε να «επιλέξουμε τον δικό μας δρόμο» ή να «ορίσουμε τη δική μας αλήθεια», η πραγματικότητα παραμένει αμετάβλητη — δεν εναπόκειται στον άνθρωπο να επιλέξει τα καθήκοντά του απέναντι στον Δημιουργό. Το καθήκον μας έχει ήδη καθοριστεί: να υπακούμε σε Εκείνον που μας έπλασε.
Πολλοί προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το κάλεσμα, εγκαταλείποντας τις εντολές του Θεού αναζητώντας μια ευκολότερη, λιγότερο απαιτητική ζωή. Τι βρίσκουν όμως στο τέλος αυτού του δρόμου; Μόνο κενότητα. Χωρίς την υπακοή στον ισχυρό Νόμο του Θεού, δεν υπάρχει αληθινή στήριξη ούτε ειρήνη που να διαρκεί. Μπορεί να υπάρχει μια πρόσκαιρη ανακούφιση, μια ψεύτικη αίσθηση ελευθερίας, αλλά σύντομα έρχεται η πνευματική πείνα, η ανησυχία της ψυχής, η κόπωση του να ζεις μακριά από την πηγή της ζωής. Το να αποφεύγεις την υπακοή σημαίνει να απομακρύνεσαι από τον ίδιο τον λόγο της ύπαρξής σου.
Η αληθινή ικανοποίηση βρίσκεται στο να λέμε «ναι» στον Θεό, ακόμη κι όταν αυτό απαιτεί θυσία. Όταν αγκαλιάζουμε τα καθήκοντα που Εκείνος έθεσε μπροστά στα μάτια μας — ιδιαίτερα το καθήκον να υπακούμε στις άγιες εντολές Του — τότε βιώνουμε αυτό που είναι αιώνιο: τη θεία ευλογία, το αληθινό καλό και την ειρήνη που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις. Εκεί αλλάζουν όλα. Διότι μέσα στην υπακοή η ψυχή βρίσκει σκοπό, κατεύθυνση και την άφθονη ζωή που μόνο ο ουρανός μπορεί να προσφέρει. —Διασκευασμένο από τον George Eliot. Μέχρι αύριο, αν το επιτρέψει ο Κύριος.
Προσευχήσου μαζί μου: Αιώνιε Πατέρα, Σε ευχαριστώ που μου δείχνεις τι είναι το καλό και πού βρίσκεται. Αναγνωρίζω ότι δεν γεννιέται από εμένα, αλλά έρχεται από Εσένα, σαν ποτάμι που ρέει από τον θρόνο Σου. Δεν θέλω πια να ζω επιλέγοντας τους δικούς μου δρόμους ή ορίζοντας τα δικά μου καθήκοντα. Θέλω να υπακούω σε όσα έχεις ήδη αποκαλύψει.
Κύριε, ενίσχυσέ με ώστε να μην αποφεύγω την άγια ευθύνη να Σε υπακούω. Γνωρίζω ότι ο ισχυρός Νόμος Σου είναι ο δρόμος του αληθινού καλού, της ευλογίας και της ολοκληρωμένης ζωής. Ακόμη κι όταν ο κόσμος μου προσφέρει συντομεύσεις, βοήθησέ με να παραμένω σταθερός στις άγιες εντολές Σου, έχοντας εμπιστοσύνη ότι κάθε καθήκον που εκπληρώνεται είναι ένας σπόρος αιωνιότητας.
Ω, Πανίε Θεέ, Σε λατρεύω και Σε δοξάζω, επειδή είσαι η πηγή κάθε καλού. Ο αγαπημένος Υιός Σου είναι ο αιώνιος Πρίγκιπας και Σωτήρας μου. Ο ισχυρός Νόμος Σου είναι σαν ποτάμι αγνότητας που ποτίζει την κουρασμένη ψυχή και την κάνει να ανθίζει με πιστότητα. Οι εντολές Σου είναι σαν χρυσά μονοπάτια μέσα στο σκοτάδι αυτού του κόσμου, οδηγώντας με ασφάλεια όσους Σε αγαπούν στην αιώνια πατρίδα. Προσεύχομαι στο πολύτιμο όνομα του Ιησού, αμήν.