«Κάνε με να γνωρίσω τους δρόμους σου, Κύριε· δίδαξέ με τα μονοπάτια σου» (Ψαλμοί 25:4).
Δεν υπάρχει τίποτα τόσο αγνό, τόσο έντονο, όσο οι πρώτοι ψίθυροι της φωνής του Θεού στην καρδιά μας. Σε αυτές τις στιγμές, το καθήκον είναι ξεκάθαρο — χωρίς σύγχυση, χωρίς καμία αμφιβολία. Όμως, πολλές φορές, περιπλέκουμε αυτό που είναι απλό. Αφήνουμε τα συναισθήματα, τους φόβους ή τις προσωπικές επιθυμίες να μπουν εμπόδιο και έτσι χάνουμε την καθαρότητα της θεϊκής κατεύθυνσης. Αρχίζουμε να «σκεφτόμαστε», να «αναλογιζόμαστε», να «περιμένουμε λίγο ακόμη»… ενώ, στην πραγματικότητα, απλώς αναζητούμε μια δικαιολογία για να μην υπακούσουμε. Η καθυστερημένη υπακοή είναι, στην πράξη, συγκαλυμμένη ανυπακοή.
Ο Θεός δεν μας άφησε στο σκοτάδι. Από την Εδέμ, έκανε ξεκάθαρο τι περιμένει από τα πλάσματά Του: πιστότητα, υπακοή, αγιότητα. Ο ισχυρός Νόμος Του είναι το εγχειρίδιο της αληθινής ευτυχίας. Όμως η επαναστατημένη καρδιά προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει, να διαστρεβλώσει τις Γραφές, να δικαιολογήσει το λάθος — και χάνει χρόνο. Ο Θεός δεν εξαπατάται. Βλέπει την καρδιά. Γνωρίζει τα ενδόμυχα. Και δεν ευλογεί εκείνους που αρνούνται να υπακούσουν. Η ευλογία βρίσκεται πάνω σε εκείνους που παραδίδονται, σε εκείνους που λένε: «Όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό Σου, Κύριε».
Αν θέλεις ειρήνη, αν επιθυμείς να αποκατασταθείς και να βρεις έναν αληθινό σκοπό, υπάρχει μόνο ένας δρόμος: η υπακοή. Μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμος, μην περιμένεις να καταλάβεις τα πάντα — απλώς ξεκίνα. Άρχισε να υπακούς, άρχισε να ακολουθείς τις εντολές του Δημιουργού με ειλικρινή καρδιά. Ο Θεός θα δει αυτή την προθυμία και θα έρθει να σε συναντήσει. Θα ανακουφίσει τα βάσανά σου, θα μεταμορφώσει την καρδιά σου και θα σε οδηγήσει στον αγαπημένο Του Υιό για συγχώρηση και σωτηρία. Ο καιρός του δισταγμού τελείωσε. Ο καιρός της υπακοής είναι τώρα. —Διασκευασμένο από τον Frederick William Robertson. Μέχρι αύριο, αν το επιτρέψει ο Κύριος.
Προσευχήσου μαζί μου: Αιώνιε Πατέρα, Σε ευχαριστώ επειδή εξακολουθείς να μιλάς στην καρδιά εκείνων που Σε αναζητούν με ειλικρίνεια. Η φωνή Σου είναι ξεκάθαρη για εκείνους που επιθυμούν να υπακούσουν. Δεν θέλω πλέον να εκλογικεύω ούτε να αναβάλλω αυτό που ήδη μου έχεις δείξει. Δώσε μου μια ταπεινή καρδιά, που ανταποκρίνεται πρόθυμα στην κατεύθυνσή Σου. Δίδαξέ με να υπακούω όσο το κάλεσμα είναι ακόμη νωπό, πριν τα συναισθήματά μου παρέμβουν στην αλήθεια Σου.
Κύριε, αναγνωρίζω ότι πολλές φορές υπήρξα ανέντιμος με τον εαυτό μου, προσπαθώντας να δικαιολογήσω την ανυπακοή μου με δικαιολογίες. Όμως σήμερα στέκομαι ενώπιόν Σου με συντετριμμένη καρδιά. Θέλω να εγκαταλείψω το θέλημά μου, την υπερηφάνειά μου, και να ακολουθήσω τους δρόμους Σου με φόβο και αγάπη. Καθοδήγησέ με στον Νόμο Σου, ενίσχυσέ με να τηρώ όλα όσα διέταξες, και καθάρισέ με με την αλήθεια Σου.
Ω, Πανίε Θεέ, Σε λατρεύω και Σε δοξάζω επειδή είσαι δίκαιος, άγιος και αμετάβλητος. Ο αγαπημένος Σου Υιός είναι ο αιώνιος Πρίγκιπας και Σωτήρας μου. Ο ισχυρός Νόμος Σου είναι σαν αναμμένος φάρος μέσα στο σκοτάδι, που οδηγεί τους πιστούς σε δρόμους ζωής. Οι εντολές Σου είναι σαν σταθερές πέτρες κάτω από τα πόδια, που στηρίζουν εκείνους που εμπιστεύονται Εσένα και αποκαλύπτουν τον δρόμο της αληθινής ειρήνης. Προσεύχομαι στο πολύτιμο όνομα του Ιησού, αμήν.
