«Ο λαός μου με ξέχασε» (Ιερεμίας 18:15).
Το να ξεχνάς κάποιον είναι η χειρότερη προσβολή που μπορούμε να διαπράξουμε, και παρ’ όλα αυτά, αυτό ακριβώς λέει ο Θεός για εμάς στο «Ο λαός μου με ξέχασε». Σκέψου καλά: μπορούμε να εναντιωθούμε σε κάποιον, να τον βλάψουμε, να τον αγνοήσουμε, αλλά να τον ξεχάσουμε; Αυτό είναι το απόλυτο βάθος. Κι όμως, αυτό κάνουμε με τον Κύριο. Ξεχνάμε τα αγαθά Του, ζούμε σαν να μην υπάρχει, σαν να είναι νεκρός. Είναι ένας πραγματικός κίνδυνος, γιατί η λήθη δεν συμβαίνει ξαφνικά – έρχεται σιγά-σιγά, όταν παύουμε να είμαστε προσεκτικοί, όταν χαλαρώνουμε και αφήνουμε τη ροή της ζωής να μας παρασύρει.
Πώς λοιπόν να ξεφύγουμε από αυτήν την καταστροφή; Η απάντηση είναι απλή, αλλά απαιτεί δράση: «Πρόσεχε τον εαυτό σου!» Το να είσαι προσεκτικός σημαίνει να έχεις τα μάτια σου στον δρόμο, τα χέρια σου στο τιμόνι, γνωρίζοντας πού πηγαίνεις. Δεν είναι ότι ξεχνάμε τον Θεό επίτηδες, αλλά απρόσεκτα απομακρυνόμαστε, μέχρι που Εκείνος γίνεται απλώς μια μακρινή ανάμνηση. Και εδώ υπάρχει μια ισχυρή προστασία ενάντια σε αυτή τη λήθη: να υπακούς στον Θεό. Όταν αποφασίζεις, με όλη σου την καρδιά, να ζήσεις σύμφωνα με τον Λόγο Του, τοποθετείς τον εαυτό σου σε μια θέση όπου ο ίδιος ο Θεός φροντίζει για σένα, διασφαλίζοντας ότι δεν θα υπάρξει απομάκρυνση.
Και εδώ είναι η απίστευτη υπόσχεση: για όσους υπακούν στον παντοδύναμο Νόμο του Θεού, η λήθη απλώς δεν συμβαίνει. Γιατί; Επειδή αυτή η ευθύνη παύει να είναι δική σου και γίνεται του Δημιουργού, που ποτέ δεν αποτυγχάνει. Όταν ζεις με υπακοή, ο Θεός σε κρατάει κοντά Του, διατηρώντας τη φλόγα της σχέσης ζωντανή. Λάβε λοιπόν σήμερα την απόφαση: σταμάτα να ζεις παρασυρμένος, διάλεξε να υπακούς και εμπιστεύσου ότι ο Θεός θα σε κρατήσει σφιχτά, ώστε να μην Τον ξεχάσεις ποτέ και Εκείνος να μη σε αφήσει ποτέ. – Διασκευασμένο από τον J. Jowett. Μέχρι αύριο, αν ο Κύριος το επιτρέψει.
Προσευχήσου μαζί μου: Αγαπημένε Θεέ, συχνά πέφτω στον κίνδυνο της λήθης, ζώντας σαν να μην υπάρχεις, σαν τα αγαθά Σου να μην είναι αληθινά, προσβάλλοντάς Σε, όπως λέει ο Λόγος Σου: «Ο λαός μου με ξέχασε». Ομολογώ ότι πολλές φορές αυτή η λήθη έρχεται σιγά-σιγά, όταν χαλαρώνω και αφήνομαι στη ροή της ζωής, μέχρι που γίνεσαι μια μακρινή ανάμνηση.
Πατέρα μου, σήμερα Σου ζητώ να μου δώσεις τη χάρη να είμαι προσεκτικός, να προσέχω τον εαυτό μου, ώστε να μην απομακρυνθώ από Σένα και να μην πέσω στην καταστροφή της λήθης. Δίδαξέ με να ζω με υπακοή στον θαυμαστό Σου Νόμο, γιατί ξέρω ότι αυτή είναι η μόνη προστασία ενάντια στην απομάκρυνση. Ζητώ να με καθοδηγείς να αποφασίζω να ζω σύμφωνα με το θέλημά Σου, εμπιστευόμενος ότι, κάνοντάς το αυτό, Εσύ ο ίδιος θα φροντίζεις για μένα, διασφαλίζοντας ότι η εγγύτητά μας δεν θα χαθεί ποτέ.
Ω, Πανάγιε Θεέ, Σε λατρεύω και Σε δοξάζω που υπόσχεσαι ότι για όσους υπακούν στο θέλημά Σου, η λήθη δεν συμβαίνει, γιατί Εσύ, που ποτέ δεν αποτυγχάνεις, αναλαμβάνεις την ευθύνη να μας κρατάς κοντά Σου, με τη φλόγα της σχέσης αναμμένη. Ο αγαπημένος Σου Υιός είναι ο αιώνιος Πρίγκιπας και Σωτήρας μου. Ο παντοδύναμος Νόμος Σου είναι ο φάρος που με οδηγεί πίσω σε Σένα, ένα φως που φωτίζει τη μνήμη μου. Οι εντολές Σου είναι τα σχοινιά που με κρατούν σφιχτά, ένας ύμνος που αντηχεί στην ψυχή μου. Προσεύχομαι στο πολύτιμο όνομα του Ιησού, αμήν.
