«Επιζητείς μεγάλα πράγματα για τον εαυτό σου; Μην τα επιζητείς!» (Ιερεμίας 45:5).
Είναι στις ήρεμες και σιωπηλές στιγμές της ζωής που ο Θεός εργάζεται περισσότερο μέσα μας. Εκεί, όταν ησυχάζουμε ενώπιόν Του και περιμένουμε με υπομονή, ενδυναμωνόμαστε από την παρουσία Του. Ενώ ο κόσμος μάς πιέζει να ενεργούμε, να τρέχουμε, να αποφασίζουμε μόνοι μας και να διατηρούμε τον έλεγχο των πάντων, ο δρόμος του Θεού μάς καλεί στην εμπιστοσύνη, στην παράδοση και στην υπακοή. Δεν θέλει να τρέχουμε μπροστά Του, αλλά να μάθουμε να ακολουθούμε τα βήματά Του, εμπιστευόμενοι ότι το φως Του θα μας οδηγήσει, ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε καθαρά το επόμενο βήμα.
Όταν παίρνουμε τη σταθερή απόφαση να υπακούμε στον θαυμαστό και ισχυρό Νόμο του Δημιουργού — με όλη μας την καρδιά, με όλη μας τη δύναμη, ακόμη κι αν ολόκληρος ο κόσμος εναντιώνεται — κάτι βαθύ συμβαίνει μέσα μας. Η προσωπική μας επιθυμία αρχίζει να μειώνεται και η επιθυμία του Θεού γίνεται το κέντρο των πάντων. Όπως ο Ιησούς, ο οποίος δεν αναζήτησε το δικό Του θέλημα αλλά το θέλημα του Πατέρα, έτσι κι εμείς αρχίζουμε να ζούμε με το ίδιο πνεύμα υποταγής και αγάπης. Και μόνο σε αυτόν τον τόπο της υπακοής πραγματοποιούνται η αληθινή πνευματική γνώση και η ωρίμανση της ψυχής.
Κάθε προσπάθεια να ενωθεί κανείς με τον Θεό χωρίς αυτό το θεμέλιο θα είναι μάταιη. Η κοινωνία με τον Πατέρα δεν εδραιώνεται με συναισθήματα, όμορφα λόγια ή μεμονωμένες καλές προθέσεις — γεννιέται και αυξάνεται μέσα από την υπακοή στις άγιες και τέλειες εντολές Του. Μέσω της υπακοής βαδίζουμε πλάι στον Θεό, πλαθόμαστε από Εκείνον, οδηγούμαστε από Εκείνον και, τελικά, λαμβάνουμε την υπόσχεση της αιώνιας ζωής εν Χριστώ Ιησού. Η υπακοή είναι ο δρόμος — και είναι επίσης ο προορισμός, γιατί εκεί βρίσκουμε τον ίδιο τον Θεό. —Ισαάκ Πένινγκτον. Μέχρι αύριο, αν το επιτρέψει ο Κύριος.
Προσευχήσου μαζί μου: Αγαπημένε Θεέ, είναι αλήθεια ότι συχνά παρασύρομαι από τη βιασύνη και τις πιέσεις αυτού του κόσμου. Όταν όλα είναι ήρεμα, νομίζω ότι πρέπει να κάνω κάτι, να αποφασίσω κάτι, να κινήσω κάτι — όμως Εσύ με καλείς στη σιωπή, στην εμπιστοσύνη και στην ανάπαυση μέσα σε Εσένα. Δίδαξέ με να σταματώ ενώπιον της παρουσίας Σου και να περιμένω με υπομονή, γνωρίζοντας ότι είναι σε αυτές τις στιγμές ησυχίας που εργάζεσαι περισσότερο μέσα μου. Όταν στρέφω την καρδιά μου στον Νόμο Σου και επιλέγω να βαδίζω στον ρυθμό Σου, αρχίζω να αισθάνομαι μια ειρήνη που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις.
Πατέρα μου, σήμερα Σε παρακαλώ να φυτέψεις μέσα μου το θάρρος να υπακούω σταθερά, ακόμη κι όταν αυτό με φέρνει αντίθετο με τον κόσμο. Δώσε μου αποφασιστικό πνεύμα, ώστε να ακολουθώ τις εντολές Σου με αγάπη και ευλάβεια, όπως ο Υιός Σου ακολούθησε πιστά όλα όσα διέταξες. Θέλω η επιθυμία Σου να γίνει το κέντρο της ζωής μου και η καρδιά μου να χαίρεται να Σε ευαρεστεί πάνω απ’ όλα. Οδήγησέ με σε αυτόν τον δρόμο της ωρίμανσης, ώστε όχι μόνο να Σε γνωρίζω, αλλά και να βαδίζω μαζί Σου σε αληθινή κοινωνία.
Ω, Πανίε Θεέ, Σε λατρεύω και Σε δοξάζω, επειδή δεν κρύβεσαι από εκείνους που Σε αναζητούν με ειλικρίνεια. Ο αγαπημένος Σου Υιός είναι ο αιώνιος Πρίγκιπας και Σωτήρας μου. Ο ισχυρός Νόμος Σου είναι σαν ποτάμι καθαρών νερών που πλένει, ανανεώνει και οδηγεί την ψυχή μου. Οι εντολές Σου είναι σαν αστέρια στον σκοτεινό ουρανό, δείχνοντας με πιστότητα την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσω. Προσεύχομαι στο πολύτιμο όνομα του Ιησού, αμήν.
