«Περιπλανιούνταν στην έρημο, χαμένοι και χωρίς πατρίδα. Πεινασμένοι και διψασμένοι, έφτασαν στα πρόθυρα του θανάτου. Μέσα στη θλίψη τους, φώναξαν στον Κύριο, κι Εκείνος τους λύτρωσε από τα βάσανά τους» (Ψαλμοί 107:4-6).
Το να ακολουθούμε πιστά τον Θεό συχνά σημαίνει να επιλέγουμε τον μοναχικό δρόμο. Και ναι, αυτός ο δρόμος μπορεί να μοιάζει με έρημο — ξηρός, δύσκολος, χωρίς χειροκροτήματα. Όμως ακριβώς εκεί μαθαίνουμε τα βαθύτερα μαθήματα για το ποιος είναι ο Θεός και για το ποιοι είμαστε πραγματικά μέσα Του. Το να αναζητούμε την ανθρώπινη επιδοκιμασία είναι σαν να πίνουμε λίγο λίγο δηλητήριο. Εξαντλεί την ψυχή, επειδή μας αναγκάζει να ζούμε για να ευχαριστούμε ανθρώπους ασταθείς και περιορισμένους, αντί να δοξάζουμε τον αιώνιο και αμετάβλητο Θεό. Ο αληθινός άνδρας ή η αληθινή γυναίκα του Θεού πρέπει να είναι πρόθυμος να βαδίζει μόνος, γνωρίζοντας ότι η συντροφιά του Κυρίου αξίζει περισσότερο από την αποδοχή ολόκληρου του κόσμου.
Όταν αποφασίζουμε να βαδίζουμε με τον Θεό, θα ακούμε τη φωνή Του — σταθερή, αδιάκοπη και ξεκάθαρη. Δεν θα είναι ο ήχος του πλήθους ούτε η ηχώ των ανθρώπινων απόψεων, αλλά το γλυκό και ισχυρό κάλεσμα του Κυρίου να εμπιστευθούμε και να υπακούσουμε. Και αυτό το κάλεσμα πάντοτε μας οδηγεί στο ίδιο σημείο: στην υπακοή στον ισχυρό Νόμο Του. Διότι μέσα σε αυτόν βρίσκεται ο δρόμος της ζωής. Ο Θεός μάς έδωσε τον Νόμο Του όχι ως βάρος, αλλά ως έναν αξιόπιστο χάρτη που οδηγεί στην ευλογία, στην προστασία και, πάνω απ’ όλα, στη σωτηρία εν Χριστώ. Το να τον ακολουθούμε σημαίνει να βαδίζουμε σε ασφαλή δρόμο, ακόμη κι αν είναι μοναχικός.
Επομένως, αν χρειαστεί να βαδίσεις μόνος, βάδισε. Αν είναι απαραίτητο να χάσεις την επιδοκιμασία των άλλων για να ευαρεστήσεις τον Θεό, ας γίνει έτσι. Διότι η υπακοή στις θαυμάσιες εντολές του Πατέρα φέρνει διαρκή ειρήνη, ελευθερία από τις παγίδες του κόσμου και αληθινή κοινωνία με τον ουρανό. Και όποιος βαδίζει με τον Θεό, ακόμη και μέσα στη σιωπή και τη μοναξιά, δεν είναι ποτέ πραγματικά μόνος. —Διασκευασμένο από τον A. B. Simpson. Μέχρι αύριο, αν το επιτρέψει ο Κύριος.
Προσευχήσου μαζί μου: Αγαπημένε Πατέρα, Σε ευχαριστώ για τη σταθερή παρουσία Σου, ακόμη και στις στιγμές που όλα μοιάζουν με έρημο. Γνωρίζω ότι το να βαδίζω μαζί Σου συχνά απαιτεί να παραιτούμαι από το να με κατανοούν, να με θαυμάζουν ή να με αποδέχονται οι άλλοι. Γνωρίζω όμως επίσης ότι τίποτα δεν συγκρίνεται με την ειρήνη του να βρίσκομαι στο πλευρό Σου. Δίδαξέ με να εκτιμώ τη φωνή Σου περισσότερο από κάθε άλλη.
Κύριε, απάλλαξέ με από την επιθυμία να ευχαριστώ τους ανθρώπους. Θέλω να βαδίζω μαζί Σου ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει να προχωρώ μόνος. Θέλω να ακούω τη φωνή Σου, να υπακούω στο κάλεσμά Σου και να ζω σύμφωνα με τον ισχυρό Νόμο Σου, έχοντας εμπιστοσύνη ότι αυτός είναι ο σωστός δρόμος — ο δρόμος που οδηγεί στην ευλογία, στη λύτρωση και στη σωτηρία. Ας είναι τα βήματά μου σταθερά, ακόμη κι αν είμαι μόνος, εφόσον στηρίζονται στην αλήθεια Σου.
Ω, Πανίε Θεέ, Σε λατρεύω και Σε δοξάζω, επειδή είσαι πιστός σε εκείνους που βαδίζουν μαζί Σου με αγιότητα. Ο αγαπημένος Υιός Σου είναι ο αιώνιος Πρίγκιπας και Σωτήρας μου. Ο ισχυρός Νόμος Σου είναι σαν φωτεινό μονοπάτι μέσα στο σκοτάδι, που οδηγεί τις πιστές καρδιές μέχρι τον θρόνο Σου. Οι εντολές Σου είναι σαν αιώνιες άγκυρες, στερεώνοντας τα βήματα εκείνων που Σε υπακούν, ακόμη κι όταν ολόκληρος ο κόσμος απομακρύνεται. Προσεύχομαι στο πολύτιμο όνομα του Ιησού, αμήν.
