«Τα βήματα του ανθρώπου κατευθύνονται από τον Κύριο· πώς λοιπόν θα μπορέσει ο άνθρωπος να κατανοήσει τον δρόμο του;» (Παροιμίες 20:24).
Πολλές φορές, παρασυρόμαστε σε παράπονα για τη ρουτίνα της ζωής, για την απλότητα του ρόλου μας στον κόσμο ή για την απουσία μεγάλων ευκαιριών ή αναγνώρισης. Νιώθουμε σαν οι προσπάθειές μας να σπαταλώνται, σαν τα χρόνια να περνούν χωρίς σκοπό. Όταν υιοθετούμε αυτή τη στάση, στην πράξη αρνούμαστε τη στοργική παρουσία ενός αγαπητού Πατέρα που κατευθύνει κάθε μας βήμα. Είναι σαν να λέγαμε ότι ο Θεός μάς ξέχασε — σαν να γνωρίζαμε καλύτερα από Εκείνον ποιο θα ήταν το ιδανικό είδος ζωής για εμάς.
Αυτός ο τρόπος σκέψης γεννιέται σε μια καρδιά που δεν έχει ακόμη παραδοθεί ολοκληρωτικά στην υπακοή στις οδηγίες του Δημιουργού. Όσο ο άνθρωπος απορρίπτει τον ισχυρό Νόμο του Θεού, παραμένει μακριά από την πηγή του φωτός του, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί σε πνευματική τύφλωση. Και μέσα σε αυτό το εσωτερικό σκοτάδι, όσο κι αν προσπαθούμε, ποτέ δεν θα γνωρίζουμε με σαφήνεια προς τα πού πηγαίνουμε. Χωρίς το φως της υπακοής, η ζωή μοιάζει συγκεχυμένη, απογοητευτική και χωρίς κατεύθυνση. Υπάρχει όμως διέξοδος, και αρχίζει με μια απόφαση: να υπακούσουμε.
Όταν στρεφόμαστε με ειλικρίνεια στις εντολές του Κυρίου, συμβαίνει κάτι ένδοξο. Το σκοτάδι υποχωρεί και τη θέση του παίρνει το φως, η σύγχυση δίνει τη θέση της στη σαφήνεια. Αρχίζουμε να βλέπουμε με τα μάτια της πίστης και κατανοούμε ότι ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Μας οδηγεί με σοφία, ακόμη και στους απλούς και κρυφούς δρόμους. Με αυτή τη νέα αντίληψη, βρίσκουμε ειρήνη, γαλήνη και τη βεβαιότητα ότι το καλύτερο επιφυλάσσεται για εκείνους που παραμένουν πιστοί. Και ο τελικός προορισμός αυτού του ταξιδιού, που φωτίζεται από την υπακοή, είναι ένδοξος: η αιώνια ζωή εν Χριστώ Ιησού, όπου όλα τελικά θα αποκτήσουν νόημα. —Stopford A. Brooke. Μέχρι αύριο, αν το επιτρέψει ο Κύριος.
Προσευχήσου μαζί μου: Αγαπημένε Θεέ, Σε ευχαριστώ γιατί, ακόμη κι όταν η όρασή μου είναι περιορισμένη και η καρδιά μου χάνεται σε σιωπηλά παράπονα, Εσύ παραμένεις πιστός, οδηγώντας τα βήματά μου με αγάπη. Πόσες φορές αμφισβήτησα τη ρουτίνα μου, θρήνησα για την απλότητα της ζωής μου ή επιθύμησα αναγνώριση, ξεχνώντας ότι κάθε λεπτομέρεια βρίσκεται υπό τον έλεγχό Σου.
Πατέρα μου, σήμερα Σε παρακαλώ να μου δώσεις μια παραδομένη καρδιά, που θα εγκαταλείψει κάθε παράπονο και θα παραμείνει σταθερή στην υπακοή στις άγιες οδηγίες Σου. Να μην περπατώ πλέον στο σκοτάδι της ανυπακοής, αλλά να επιλέγω να ακολουθώ το φως του ισχυρού Νόμου Σου. Άνοιξε τα μάτια μου για να δω καθαρά αυτό που ήδη κάνεις, ακόμη κι όταν δεν το αντιλαμβάνομαι. Δώσε μου ειρήνη για να αποδέχομαι τους απλούς δρόμους και δύναμη για να παραμένω πιστός, γνωρίζοντας ότι οδηγείς με σοφία ακόμη και τα πιο κρυφά βήματα.
Ω, Πανίε Θεέ, Σε λατρεύω και Σε δοξάζω, γιατί, όταν υπακούμε, όλα φωτίζονται και αποκτούν νόημα. Ο αγαπημένος Σου Υιός είναι ο αιώνιος Πρίγκιπας και Σωτήρας μου. Ο ισχυρός Νόμος Σου είναι σαν αναμμένη δάδα μέσα στη νύχτα, που αποκαλύπτει την ομορφιά της φροντίδας Σου ακόμη και στις πιο σιωπηλές κοιλάδες. Οι εντολές Σου είναι σαν ουράνιες πυξίδες που με οδηγούν με ακρίβεια προς την υπόσχεση της αιώνιας ζωής, όπου κάθε προσπάθεια θα ανταμειφθεί και κάθε αμφιβολία θα απαντηθεί επιτέλους. Προσεύχομαι στο πολύτιμο όνομα του Ιησού, αμήν.
